Eigenlijk gaat alles goed met Dinges die geen Dinges meer is dus die ik nu maar gewoon bij zijn naam ga noemen: Pim. Jullie hadden het toch al allemaal uitgevogeld
Maar toch heb ik even last van kortsluiting, om het zo maar te noemen.
Het probleem is dat nu ik hem echt heel erg leuk vind en ik me aan hem begin te hechten, een aantal onprettige lijken uit de kast komen vallen. Opeens wordt het weer pijnlijk duidelijk dat ik ontzettend bang ben om in de steek gelaten te worden, dat ik mega onzeker ben en me eigenlijk niet kan voorstellen dat iemand mij xc3xbcberhaupt de moeite waard vindt om tijd in te steken xc3xa9n opeens is naar minder-eten grijpen een fijn controle middel. Dus. Het is allemaal niet zo verschrikkelijk dramatisch als het hier nu staat, maar het is me toch maar weer eventjes duidelijk geworden dat ik niet zo genezen ben als ik dacht.
Ten eerste is er het probleem van het dichtklappen. Voor de duidelijkheid: Ik klap niet dicht. Ik ben geen dichtklappend persoon. Ik blaat altijd teveel, te snel, te veel persoonlijke informatie die ik te snel vertel. En ik weet wel dat ik niet xc3xa9cht over dingen kan praten, ik kan ze wel vertellen maar daar houdt het dan ook mee op. Maar nu valt dat extra op omdat het al 3 keer is gebeurd dat ik niet uit mijn woorden kwam. En dan niet gewoon, ikweetnietwatikmoetzeggen, maar echt totaal dichtslaan. Volgens mij duurde het de 1e keer wel een kwartier ofzo. We zaten buiten op een bankje ergens laat op de avond en we hadden het over mijn herpakte eetgekloot (wat ik had verteld onder het eerlijk & open zijn -mom) en ik kon helemaal niks meer zeggen. En ik kon me ook niet meer bewegen. Ik voelde me totaal verstijfd, alsof mijn lichaam niet meer bestond, alleen nog maar mijn hoofd wat overuren maakte maar niks meer kon produceren. Hij reageerde wel oke, al denk ik niet dat hij doorhad wat er gebeurde, maar hij dramde iig niet ofzo. Toen ik jaren geleden bij een heel ander persoon een keer ontzettend dichtklapte, zat diegene alleen maar non-stop te zeuren wattisernou? en dat deed hij gelukkig niet. Hij zei iets van dat het wel goed kwam ofzo geloof ik en hij deed zijn arm om me heen en hij gaf me een kus op mijn wang. Zoiets. Maar toch was het ontzettend kut.
Woensdagavond gebeurde het weer, omdat -ie ergens naar vroeg (en hij stelt nooit moeilijke vragen) en toen kon ik ook niks meer zeggen, maar dat duurde niet zo lang en ik voelde me ook niet zo verlamd.
En gisteravond was ik echt onwijs pissig op mezelf. Hij had nml voorgesteld om zondag bij hem zijn zussen (Renee, 26 en Milou, 24) + aanhang (Renee woont samen en Milou is pasgetrouwd) te ontmoeten. En ik wilde helemxc3xa1xc3xa1l niet maar hij was zo enthousiast en alles dat ik me er zo lullig over ging voelen. Dus hij had me gebeld, gezegd dat het niet erg was dat ik niet wilde maar het hielp allemaal niks. Ik kon alleen maar boos zijn op mezelf dat ik zo ontzettend schijterig ben en moeilijk doe en zeik en van die gedachtes kwamen de hij gaat me toch wel dumpen want wie heeft hier nou zin in gedachtes. Dus toen smste ik zoiets en later hebben we nog gebeld en toen klapte ik natuurlijk ook weer leuk dicht. Dat was dus lekkere verspilling van mijn btg, alleen maar stil zitten zijn en half zitten janken en hij begreep niet eens waarom ik nou in godsnaam zo over de zeik was. En ik snap het zelf ook niet eens eigenlijk. Maar goed. Hij zei iets dat-ie me leuk vond zoals ik was en dat hij teveel van me had gevraagd en dat het allemaal niet erg was. Ofzo. En mijn woordenschat scheen beperkt te zijn tot 'Laat maar' en na een kwartiertje van die nutteloosheid hebben we maar weer opgehangen.
Dus. En nou durf ik hem eigenlijk niet onder ogen te komen en ik heb heel sterk te neiging om me te isoleren van alles wat eventueel mis kan gaan (van hem dus) en het kost me echt onwijs veel moeite om dat niet te doen. En het ergste is nog dat hij straks gaat denken dat het aan hem ligt.
Ten tweede is daar de verlatingsangst en onzekerheid. Wie kan mij nou echt leuk vinden… Hij is vast niet kieskeurig omdat ik zijn 1e ben ofzo. Dat soort dingen zit ik continu te denken en ik maak mezelf er helemaal gek mee. En het helpt ook niet als hij het tegenspreekt, als wie dan ook het tegenspreekt, want het zit in mij. Ik veroorzaak zelf de problemen waar ik zo bang voor ben. Dat-ie me niet meer leuk vindt (wat op deze manier natuurlijk niet al te lang gaat duren) en dat hij me snel genoeg zat gaat worden als hij maar lang genoeg met me omgaat. En ik begin steeds meer te twijfelen of ik me wel kwetsbaar op kan stellen bij iemand na alle shit van vroeger. Enzo.
En dan ten derde: La Food. Ik doe niks drastisch ofzo, behalve hier en daar wat maaltijdjes skippen en wat kloten en wat kcal tellen enzo. En ik ben wel afgevallen want ik ben weer van een 70G naar een 70FF gekrompen (boobies: eerste plek waar ik gewichtsveranderingen aan kan merken nu ik niet meer weeg). En ik wil niet eens afvallen ofzo, dat boeit me al niet meer maar ik wil gewoon controle omdat het voelt alsof ik over dit alles 0,0 controle heb. En ergens is er zelfs am-drang voor het eerst in 100 jaar ofzo, omdat ik mezelf liever pijn doe dan wachten tot iemand anders het doet. (de logica van de mens… not)
Het stomme is dat alles gewoon goed gaat. Ik vind hem leuk, hij vindt mij leuk, we zien elkaar heel vaak, we hebben alweer een paar keer gezoend (in zijn geval: oefening baart kunst xD ), hij is lief, Laura vindt 'm leuk en zelfs Sandra -mijn baas- vond 'm leuk. Ze zei iets in de trant van dat ze niet snapte dat hij nog maagd was want zij had hem allang genomen xD
Dus wat is dan het probleem? Nja dat antwoord heb ik allang gegeven natuurlijk: Het probleem, c'est moi.